Konstancin-Jeziorna | Uzdrowisko
W roku 1897 spokrewniony z właścicielami Obór hrabia Witold Skórzewski oraz hrabia Władysław Mielżyński postanowili zbudować pod Warszawą letnisko. Realizację swego projektu rozpoczęli od parcelacji lasów położonych na wysokiej skarpie pradoliny Wisły. Cały teren podzielony został wówczas na działki o powierzchni około 10 tysięcy łokci, czyli około 3300 m2. Tak zaczęła się historia Uzdrowiska Konstancji, przemianowanego wkrótce na Konstancin, a zarządzanego przez Towarzystwo Akcyjne Ulepszonych Miejscowości Letniczych. Uzdrowisko to powstało przede wszystkim z myślą o bogatych przedstawicielach warszawskich elit, którzy mogli sobie pozwolić na zakup bardzo drogiej działki i późniejsze, związane z tym, koszty budowy. Niemal w tym samym czasie rozpoczęto również parcelację sąsiedniego Skolimowa i Chylic. Nieco później rozparcelowano grunty Królewskiej Góry. Uzdrowisko Konstancin bardzo szybko stało się, jak na ówczesne czasy, miejscem nie tylko modnym, ale tez nowoczesnym. Wiele większych miast nie posiadało wybrukowanych ulic, wodociągów, kanalizacji, elektryczności, czy linii telefonicznych. Wszystko to znajdowało się natomiast w Konstancinie. Wkrótce do centrum miasta zaczęła również dojeżdżać kolejka wąskotorowa. Mieszkańcy i kuracjusze zatrzymujący się w pensjonatach i sanatoriach, mogli korzystać z kawiarni, restauracji i pokojów gościnnych znajdujących się w „Kasynie”, z kąpieli w rzece, sprzętu wodnego, mogli uprawiać przeróżne sporty, lub cieszyć się konnymi przejażdżkami. Ponadto w „Kasynie” odbywały się dancingi, bale, dobroczynne koncerty, loterie fantowe, a także festyny i zabawy przeznaczone dla dzieci. Uzdrowisko rozwijało się w Konstancinie również w okresie powojennym. W roku 1948 założono w mieście Szpital Chirurgii Kostnej, późniejsze Stołeczne Centrum Rehabilitacji. W latach 1962- 1975 powstała w Konstancinie lecznica Ministerstwa Zdrowia, dwa sanatoria „Warszawianka” i „Przy Źródle” oraz inne szpitale i ośrodki. Między innymi zajmujące się leczeniem schorzeń kardiologicznych i reumatologicznych. Ponadto w mieście funkcjonuje obecnie Centrum Kształcenia i Rehabilitacji oraz Konstancin Zdrój Sp. z o.o.
Źródło: http://www.flickr.com/photos/30447123@N00/2543836661/in/pool-628686@N21
TĘŻNIA SOLANKOWA
W roku 1965 w mieście odkryto złoża leczniczej solanki. Niespełna dwadzieścia lat później, zbudowano i uruchomiono w Konstancinie inhalatorium na wolnym powietrzu, czyli tężnię solankową. Jej działanie polega na rozpylaniu solanki pochodzącej z odwiertu o głębokości 1600 m. Temperatura konstancińskich wód leczniczych wynosi 29 °, a stężenie solanki 6,49%. Podczas inhalacji, błony śluzowe dróg oddechowych i skóra wchłaniają minerały i mikroelementy znajdujące się w solance. Udowodniono jej dobroczynny wpływ na układ gruczołów dokrewnych, układ nerwowy oraz odpornościowy człowieka. Podstawowe wskazania do korzystania z tężni solankowej, to nerwica, nadciśnienie tętnicze, przewlekłe i nawracające zapalenia układu oddechowego. Inhalacje polecane są również w profilaktyce głównie dla palaczy tytoniu, osób mieszkających w dużych aglomeracjach miejskich oraz pracowników wykonujących swoją pracę w znacznej temperaturze lub w zapyleniu. Przeciwwskazaniami do inhalacji są nowotwory, nadwrażliwość na jod, brom, lub inne jony zawarte w solance, choroby przebiegające z podwyższoną temperaturą, świeżo przebyty zawał serca, oraz niewydolność naczyń wieńcowych, występująca przede wszystkim u osób mających niskie ciśnienie krwi.
W roku 1976 utworzono Centrum Kształcenia i Rehabilitacji Inwalidów na Królewskiej Górze. Funkcjonuje ono do dnia dzisiejszego, choć jego współczesna nazwa, to Centrum Kształcenia i Rehabilitacji.